..มีเกมส์ๆ หนึ่งที่ผมเคยทดสอบกับตัวเองมา พอได้เล่นแล้วรู้สึกประทับใจมาก..

"มันคือเกมส์ที่เกี่ยวกับความรัก"

..มีคนๆ หนึ่งตั้งโจทย์ขึ้นมาว่า มีขอนไม้เล็กๆอยู่ท่อนหนึ่ง

ให้เราเดินบนขอนไม้ไปจนถึงฝั่ง โดยต้องหลับตาเดินไป
ถ้าใครสามารถเดินไปถึงฝั่งได้โดยไม่ตกลงมา
คุณและคู่รักของคุณจะเป็นเนื้อคู่กันตลอดไป..

..ทุกคนจึงพยายามที่จะเดินข้ามไปให้ถึงฝั่ง

เดินข้ามอยู่หลายๆรอบ แต่ก็ตกลงมาทุกที
บางคนถึงกับคิดว่าเราคงไม่มีเนื้อคู่แล้วชาตินี้

จนมีคนๆหนึ่งเดินไปถึงฝั่ง และไม่ตกลงมาเลย..

..ด้วยความสงสัยและอยากที่จะสมหวัง

ทุกคนๆ จึงถามคนนั้นว่า เดินยังไงหล่ะถึงจะไม่ตกลงมา

พอคนนั้นตอบ ทุกคนก็เงียบไปเลย
เพราะเค้าตอบว่า "เราแอบลืมตาเดินไง"..

..ทุกคนลองคิดดู เพื่อความรักทุกคนยอมหลับตา

และยอมปฏิเสธสิ่งต่างๆ เพื่อทุกคนจะผ่านมันไป
โดยไม่มองอะไรเลย เค้าสั่งให้หลับตาเดินก็ยอมทำ
แล้วมันจะไปถึงได้ยังไง ในเมื่อตาเรามองไม่เห็นทาง..

..เหมือนกับเวลาที่เรามีความรัก และลองเปิดตามองให้ไกล

อย่าปล่อยให้ความรักทำให้เราตาบอด
ถึงแม้ลืมตาเดินแล้วยังตกลงมาอีกก็คงไม่เจ็บเท่าไหร่

เพราะเราจะรู้ว่าเราตกลงมาท่าไหนเจ็บน้อยที่สุด..

เฝ้ารอ...ทุกวันที่ผ่านไป